W HR, zwłaszcza w EB i rekrutacji, z łatwością mówimy o „miłości”. O stanie podobnym do zakochania, który towarzyszy nowym, pełnym entuzjazmu pracownikom. Sami wyrażamy też często zachwyt naszym miejscem pracy, naszymi szefami, benefitami i czym tam jeszcze firma w swej wspaniałości zechce nas obdarzyć.

Co się jednak kryje za tym cukierkowym obrazkiem prezentowanym w mediach społecznościowych?

Często są to skomplikowane emocje, których nie udaje nam wyrazić… głębokie poczucie wstydu.

Co to za rekruter, który nie potrafi sam sobie znaleźć dobrej pracy?

Pamiętam do dziś szum emocji, jaki towarzyszył mi, kiedy po raz pierwszy zmieniałam pracę. Miałam dołączyć do zupełnie nowego centrum sourcingowego, pomóc poprowadzić zespół. Jeden ze starszych managerów firmy zaprosił mnie na kolację z osobą, która miała być odpowiedzialna za całość centrum – mnie! Miałam ledwie ponad rok doświadczenia i mocne przekonanie, że o pracy sourcera wiem już wszystko. Wynegocjowałam świetne warunki, wiedziałam, że to moja życiowa szansa.

Kiedy pojawiłam się w pracy pierwszego dnia i zobaczyłam umowę, którą położyła przede mną przedstawicielka działu HR… zakręciło mi się w głowie. Byłam przekonana, że doszło do nieporozumienia, więc choć podpisałam umowę (skąd miałam wiedzieć, że nie powinnam?) szybko udałam się do wspomnianego managera, by wyjaśnić sytuację.

Nie zgadzał się żaden szczegół oferty, może poza wynagrodzeniem. Nazwa stanowiska, zakres obowiązków, obiecany kurs, który miał opłacić pracodawca – wszystko to firma zrobiła po to tylko, żebym przyjęła ofertę. „I co teraz zrobisz, odejdziesz? Nikt nie zatrudni takiego skoczka” usłyszałam. Pamiętam rozmowę z moją mamą, której tłumaczyłam, że nie mogę zostać. Rzeczywiście, mówiłam jej dopiero co, że nie można zmieniać pracy częściej niż co rok, to źle wygląda w CV.

Nie waż się powiedzieć nic złego o byłym szefie, nikt nie będzie Cię chciał zatrudnić

To była ostatnia umowa, którą podpisałam, która w niczym nie przypominała złożonej mi oferty. Ale nie była to wcale ostatnia bolesna wpadka.

Historia mojej kariery to, jak często powtarzam, seria wpadek. Z deszczu pod rynnę, niestety. Najpierw bolesne zetknięcie ze środowiskiem bankowym w Londynie, gdzie jako młoda dziewczyna nie mogłam liczyć na poważne traktowanie. Byłam tanim pracownikiem i swego rodzaju ozdobą biura, w którym spotkać można było niemal wyłącznie białych mężczyzn po pięćdziesiątce i kobiety przed trzydziestką.

Potem środowisko startupów, gdzie mój bezpośredni przełożony chwalił moje osiągnięcia. Z dnia na dzień zastąpiła go jednak nowa osoba. Te same rezultaty okazały się dla niej nie tylko niewystarczające, ale były podstawą do stwierdzenia, że wobec mojej „oczywistej” porażki musimy się rozstać .

Słyszeliście kiedyś, że nie wolno mówić źle o byłym szefie? Nasze milczenie oznacza pasywną zgodę na zaistniałą sytuację. Nie ostrzegamy kolejnej osoby przed pułapką, w którą daliśmy się złapać. Nie dajemy po sobie znać, że coś się stało podczas kolejnej rozmowy – i zanim się zorientujemy, wpadamy w sidła kolejnej toksycznej organizacji.

Jak napisze dobrą opinię po 3 miesiącach, to już po sprawie – nie zmieni zdania, bo wyjdzie na niestabilną

Najgorzej jest jednak kiedy naprawdę wierzysz, że tym razem się udało. Kiedy całym sercem angażujesz się w pracę w nowej firmie. Tak było i w moim wypadku i to naprawdę niedawno.

Bez względu na to, czy pracujesz w EB czy w rekrutacji, wlasną twarzą podpisujesz się pod działaniami pracodawcy. Przekonujesz innych, żeby związali się z firmą, bo wierzysz, że to dobre miejsce pracy. To właśnie Twoja autentyczność jest najlepszym narzędziem do osiągnięcia celu… ale w złych rękach tym narzędziem możesz wyrządzić wiele krzywdy.

Kiedy wspominam swoją karierę często mówię, że nie byłabym tu, gdzie jestem, gdyby nie wszystkie moje doświadczenia – również te złe. Łzy, przerażenie i ogromny wstyd to emocje, które przez tyle lat nie były mi wcale obce. Ale ocierałam je na osobności i z typowym social mediowym uśmiechem rozpoczynałam na LinkedIn nowy etap. To powód, dla którego zdecydowałam się pracować jako freelancer, a dziś, jako szef firmy, bardzo poważnie traktuję relacje z pracownikami.

W piątek poczułam jednak jak szybciej bije mi serce, kiedy zobaczyłam na LinkedIn wpis mojej byłej przełożonej. Osoby, z którą nie rozstałam się wcale dobrze. Osoby, która w moim przekonaniu, wspiera toksyczną organizację, której nie znajdziesz dziś na moim profilu LinkedIn. Możesz mi wierzyć, że próbowałam wytłumaczyć jej dokładnie które zachowania w firmie wywołują moje głębokie poczucie dyskomfortu. To była trudna rozmowa, która zawsze kończyła się przerzuceniem odpowiedzialności na mnie, bo nie rozumiem jak zarządza się firmą , bo nie doceniam jak bardzo zestresowany jest zarząd, bo jestem naiwną idealistką. I ta właśnie osoba oznaczyła mnie we wpisie promującym firmę jako dobrego pracodawcę, subtelnie dając do zrozumienia, że podpisałabym się pod tą opinią.

Pracując jako specjalistka EB włożyłam całe serce w promowanie wspomnianej organizacji. Wierzyłam, że to dobre miejsce pracy… i moja praca polegała na tym, żeby przekonać o tym ludzi na zewnątrz organizacji. Niestety, kontakt z innymi pracownikami przekonał mnie, że jest spory rozdźwięk pomiędzy EB-owymi hasłami (które sama głosiłam!) i rzeczywistością. Promowanie marki należało do moich obowiązków i robiłam to z ogromnym zaangażowaniem – kiedy zrozumiałam, że to nie będzie już możliwe, złożyłam wypowiedzenie.

Koniec tego dobrego

Nie lubię uzewnętrzniać się w internecie. Jestem takim „przystosowanym introwertykiem” i pewnie możesz zauważyć, że często mam przerwy w publikacjach. To dlatego, że nie zawsze czuję się na siłach zmagać się z huraganem LinkedInowych opinii i emocji innych. A muszę zadbać o swoją formę, żeby móc dobrze – a nawet wspaniale, bo lubię sobie wysoko postawić poprzeczkę – wykonywać moją pracę.

Ale dziś po całym weekendzie, który spędziłam po cichu przełykając łzy wstydu, chcę Ci powiedzieć, że to nie jest mój problem. I to nie jest moja wina. A jeśli czytasz ten wpis i czujesz delikatne ukłucie, bo rozpoznajesz jedną z tych sytuacji… to nie jest też Twoja wina. I nie ma co siedzieć cicho, musimy głośno mówić jeśli w pracy dzieje nam się krzywda.

Jednym z najpotężniejszych mechanizmów toksycznych organizacji jest przekonanie pracowników, że nic takiego wcale się nie stało. Że ich emocje to ich problem, że ktoś inny odebrałby sytuację inaczej. Że przesadzają. Ale jako profesjonalista z branży HR musisz wiedzieć, że są sytuacje, w których musi Ci się zapalić lampka ostrzegawcza. Brak szacunku w stosunku do pracowników, używanie wulgarnego języka, niepotrzebny i niechciany kontakt fizyczny – to wszystko obiektywne oznaki toksycznego środowiska!

Jeśli natomiast czytasz ten wpis, jakby stanowił scenariusz science fiction, to wspaniale. Nie zapominaj jednak, że podobne przeżycia mogą być udziałem Twoich kandydatów. Może mają za sobą jakieś traumy. A może – co gorsza – to Tobie zdarzyło się przekonać kogoś do podjęcia pracy w organizacji, która jakoś go skrzywdziła?

To chyba wystarczający powód, żebyśmy głośno mówili o wstydzie w rekrutacji. Musimy go oswoić, musimy zrozumieć skąd się bierze, bo tylko wtedy będziemy mogli unikać sytuacji, które do niego prowadzą.

W moim odczuciu nie brakuje na polskim rynku osób, które z powodzeniem odnalzłyby się w takiej roli. Problemem jest raczej to, że pracodawcy nie potrafią ich wyszukać, ani do końca zrozumieć ich profilu. Z kolei osoby poszukujące pracy zadają sobie odwrotne pytanie: jak znaleźć pracę w sourcingu?

Jeśli należysz do osób, które chętnie rozpoczną pracę jako specjalista w obszarze talent sourcingu, to ten wpis jest właśnie dla Ciebie. Oto jak dać się znaleźć i przekonać pracodawcę do swoich umiejętności.

Podszlifuj umiejętność wyszukiwania informacji

Sourcing składa się z dwóch niezwykle istotnych części: z wyszukiwania informacji i kandydatów w sieci oraz z komunikacji z kandydatami. O ile komunikacji trudno nauczyć się nie praktykując, o tyle z wyszukiwaniem jest zdecydowanie łatwiej.

Warto zgłębić tajniki Boolean Search czy X-Ray Search, ale też powtórzyć wyszukiwanie na LinkedIn czy innych platformach. W sieci można znaleźć sporo materiałów na ten temat, więc nie musisz się wcale martwić jeśli masz więcej czasu niż środków finansowych.

Jeśli zechcesz, możesz zacząć od niektórych wpisów na moim blogu, żeby dowiedzieć się więcej o:

• Boolean Search: wpis o podstawach, wpis o zaawansowanych operatorach
• X-Ray Search, a także wpis o podstawowych błędach w X-Ray Search

Warto też trenować inne techniki oraz kreatywność przy wyszukiwaniu – polecam w tym wypadku gry sourcingowe, które znajdziesz pod adresem sourcing.games. Ich autorem jest Jan Tegze, którego zdecydowanie warto śledzić jeśli planujesz związać się zawodowo z sourcingiem.

Przygotuj swój profil na LinkedIn

Twój profil na LinkedIn to absolutna podstawa. Powinien on zdecydowanie uwzględniać słowa i frazy kluczowe związane z sourcingiem. Tymczasem, zgodnie z poniższym wyszukiwaniem, zaledwie na 582 profilach w Polsce pojawia się wzmianka o Boolean Search.

Inne frazy, które warto uwzględnićw sekcji umiejętności, to oczywiście X-Ray Search, talent sourcing, wyszukiwanie kandydatów. Jeśli ktoś z Twojej sieci kontaktów może potwierdzić Twoje umiejętności w tym obszarze – poproś o to! Nie wahaj się też prosić o rekomendacje od tych, którzy mogą ręczyć za Twoje umiejętności miękkie i te bliżej związane z samym wyszukiwaniem.

Kiedy w pierwszym okresie pandemii prowadziłam program mentoringowy dla osób, które chciały przebranżowić się i zająć się rekrutacją, oferowałam uczestnikom programu takie rekomendacje. Nie miało znaczenia, że nie pracowaliśmy razem – wiedziałam dokładnie, co potrafią i mogłam za nich ręczyć. Kilka z tych osób właśnie dzięki temu pracuje dziś w rekrutacji.

Postaw na networking

O ile w innych branżach networking może być ciekawym dodatkiem, o tyle w sourcingu jest on przede wszystkim istotnym elementem pracy. Dlatego własnie aktywne korzystanie z platform typu LinkedIn, udzielanie się w dyskusjach, a także rozpoczynanie ich jest świetnym sposobem, by dać się zauważyć i znaleźć pracę w rekrutacji.

Sama rozpoczęłam pisanie tego bloga mając zaledwie 7 miesięcy doświadczenia. Dziś często tłumaczę, że pisanie treści nie musi zawsze wynikać z chęci dzielenia się wiedzą. To raczej sposób na dzielenie się własną ścieżką, na pokazanie w jaki sposób uczymy się i rozwijamy. To również sposob prowadzenia dialogu z osobami należącymi do naszej branży.

Nie musisz oczywiście zakładać teraz swojego bloga. Jednak regularna aktwność na LinkedIn – mówię tutaj o minimum jednym wpisie w tygodniu – to świetny sposób na zwiększenie swojego zasięgu w branży. Umiejętność pisania angażujących treści na pewno przyda się, kiedy będziesz zwracać się w swoich postach do potencjalnych kandydatów.

Jaki proces, taki proces

W przeciwieństwie do innych profesjonalistów poszukujących pracy, rekruter otrzymuje bardzo konkretne dane na temat swoich codziennych zadań w trakcie całego procesu rekrutacji. Dziś to do Ciebie dzwoni przedstawiciel firmy by potwierdzić dane w CV, jutro to Ty jesteś przedstawicielem firmy. Zapomniałeś, że wysłałeś CV do firmy zanim zdążyli oddzwonić? Informacje, które otrzymałeś nie wystarczyły, aby przygotować się do rozmowy z managerem? Nikt nie skomentował Twoich oczekiwań finansowych aż do ostatniego etapu procesu, kiedy okazało się, że są zbyt wysokie? Dziś to Ty udzielasz feedbacku, ale jeśli zdecydujesz się na pracę w danej organizacji, Twoi kandydaci będą zapewne odczuwać podobną niepewność czy frustrację. Dlatego warto notować swoje wrażenia na kolejnych etapach procesu i podzielić się nimi z potencjalnym pracodawcą.

Uważnie obserwując proces możesz nie tylko upewnić się, że Twoje podejście do pracy będzie zgodne z tym, czego wymaga się od Ciebie w firmie. Możesz również wyróżnić się na tle pozostałych kandydatów idąc o krok dalej. Podczas rozmowy z potencjalnym przyszłym przełożonym możesz podzielić się nie tylko samą informacją zwrotną, ale również pomysłami na usprawnienie procesu rekrutacji. W ten sposób nie tylko podkreślisz swoje zaangażowanie, ale też dowiesz się, czy Twoje sugestie zgadzają się z polityką firmy i czy Twój potencjalny przełożony jest skłonny do dyskusji na temat zmian i usprawnień procesu.

Jeśli już w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej nie wydaje się zbyt otwarty na zmiany, to czy możesz liczyć na realne wspracie przy ich wprowadzaniu po podpisaniu umowy o pracę? I odwrotnie, jeśli Twoje pomysły są przyjęte z entuzjazmem, zapewne możesz liczyć na możliwość ich realizacji po podjęciu nowej pracy.

Wartości nie tylko na ścianie

Przyjmując ofertę pracy, zgadzasz się nie tylko reprezentować wartości firmy, ale też przyjmujesz na siebie właściwą selekcję kandydatów w procesie w oparciu o te wartości. Jeśli ktokolwiek w firmie powinien być odpowiednio dopasowany kulturowo do jej środowiska, to jest to właśnie rekruter. Dlatego nie wystarczy wysłuchać, co przedstawiciele firmy mają do powiedzenia na temat jej kultury, trzeba też przyjrzeć się jej rzeczywistym przejawom.

Przykładowo, pracodawca może twierdzić, że jedną z jego wartości jest uczciwość, jednocześnie wymagając od swoich rekruterów, by dzielili się jednym kontem rekruterskim na LinkedIn wbrew regulaminowi portalu. Wybrałam taki scenariusz, bo sama zostałam o to kiedyś poproszona i pamiętam swoje niezadowolenie. O jakiej uczciwości mówimy – myślałam – jeśli ktoś inny pisze do moich kandydatów podpisując się moim imieniem i nazwiskiem? Ostatecznie LinkedIn daje nam dostęp do danych osobowych, których niewłaściwe wykorzystanie może skutkować konsekwencjami prawnymi. Niektórzy rekruterzy nie przywiązywali do tego bardzo dużej wagi, mnie jednak wyjątkowo męczyła ta sytuacja, dlatego zmieniając pracę zawsze sprawdzałam, jak firmy podchodzą do tej konkretnej kwestii.

Kultura organizacyjna nie jest po prostu zła lub dobra, trzeba poznać ją szczegółowo by wiedzieć, które jej aspekty nam odpowiadają, a które nie. Skąd najlepiej czerpać informacje o kulturze i wartościach firmy? Osobiście zachęcam do rozmowy zarówno z istniejącym zespołem jak i osobami, które z zespołu odeszły. Zamiast o opinie, najlepiej wtedy dopytać o fakty – ostatecznie coś, co wydaje się innym nie do zniesienia, może nam zupełnie nie przeszkadzać i odwrotnie.

Element większej układanki

Rekruterzy to bardzo zajęci ludzie i choć są ekspertami w zakresie budowania kariery, często brakuje im czasu, aby z należytą uwagą przyjrzeć się własnym wyborom w tym zakresie. Szewc bez butów chodzi, jak to mówią, podobnie rekruterzy zabierają się często za szukanie pracy nie do końca wiedząc, do czego ma ona ich prowadzić. Nawet, jeśli mają o tym mniejsze lub większe pojęcie, często jest to schemat ustalony przez pracodawców, a nie indywidualny plan (a więc od wyszukiwania kandydatów do zarządzania procesem, od zarządzania procesem do bardziej ogólnych obowiązków HR itd.).

Chcąc móc z pozycji eksperta doradzać kandydatom w zakresie kariery, musisz najpierw zadbać o własne interesy. Dlatego szukając pracy, niezależnie od tego dlaczego decydujesz się podjąć ten krok, warto odpowiedzieć sobie na kilka pytań dotyczących bardziej długofalowych konsekwencji naszego wyboru. Czego chcę nauczyć się w kolejnej pracy? Jakie doświadczenie pragnę zdobyć w ciągu najbliższego roku? Z jakich już nabytych umiejętności chcę korzystać? Z czego jestem gotowy zrezygnować, a jakie warunki musi kolejne stanowisko koniecznie spełnić?

Sama zawsze samodzielnie dbałam o swój rozwój, widzę jednak, że rynek polski pełny jest pracodawców skłonnych zainwestować w szkolenia, udział w eventach branżowych, wewnętrzne programy rozwojowe. Właściwy wybór pracodawcy może więc nie tylko zapewnić Ci odpowiednie doświadczenie praktyczne, ale też wsparcie w nauce, a nawet certyfikat czy dyplom, na którym Ci zależy.

Mało kto postanawia jako dziecko zostać rekruterem, nie ma w tym jednak nic złego: nie każdy może zostać strażakiem czy księżniczką Rekrutacja może być wyjątkowo interesującą dziedziną, tak jak w każdej innej pracy wiele zależy jednak od zespołu, w którym pracujemy, managera, który nim zarządza i kandydatów, z którymi przychodzi nam pracować. I choć nic nie stanowi gwarancji dobrego wyboru, liczę na to, że powyższe wskazówki pomogą Ci odpowiedzieć na pytanie jak szukać pracy w rekrutacji. Życzę Ci przemyślanych wyborów, odwagi do podejmowania ryzyka i umiejętności uczenia się na błędach